دوراهک

» یحیی وحیدی

حیف ای دل سرگشته دردت همه پنهونن
لنجت بچه هیلنگان رودت مگه زندونن
از نو دگه گل کرده اشکی سر سامونی
جوسال و خسیل امسال ایگن که فراوونن
ایگن سر بارو شن ای اور زمسونی
سیل امکه .شمال از بیخ امدی تر طیفونن
تو حوض دلم یکرو مینی دگه نیرقصت
سرتاسر ای صحرا قلابه ورسمونن
زهرت نبرد سرما تا توله تشن تو نی
وختی که کریشک آوی درمو دگه آسونن
پیلت مده جی دکتر هونخ بر مو یکشو
یک شوخی بامزه درمون سرطونن
گپ از مو و گوش از تو نیش از مو و نوش از تو
شعر از مو و هوش از تو اینجا دک و میدونن
دس ری سر هر بلگی امنا همه خار آوی
بی هرکه رفیق ایوم ایگن که اه مجنونن

دلا باور مکو از نو دگه امسال، پارآوت
ببارد بارو و صحرا پر از غله بهار آوت
کویا برق و نهیب پار و پیراری،کو ان اورا
کویاکهکیز و گلزرد و علف تا ری حصار آوت
دلا باور مکو نخلا ثمر هادن، خرک واوت
دوباره باغسونا سوز و خرما شیره دار آوت
کویا تا زارغلوم از نو بو هادت لشت وزامردی
کپونش پر رطب، پرونگ و ماجمبوش یار آوت
کویا عولی حسینی داس ری کولش پس برو
بغل، نه، بافه بافه جو، گنم تیو قطار آوت
مکو باور دل ایدل، خوشه چینی خوشه واچینت
مزیر و چاس و چوسی همنشین بازیار آوت
دلم تنگن، چیشم تو ره، هنی هم انتظاری من
که مرد از قبله واگردت ، و شهر امیدوار آوت

اشتم سر او یار قشنگوم سر اوبی
انگار پری ، دخترک قصه شو بی
عینا مث مه برکه پر اشکرده بی عکسش
مینش مث شو دور و برش پخش و ولو بی
شی چیشکی از برد چپش سیل مو اشکه
اسپ دلم ان لحظه گویا غرق شنو بی
فکر امکه دوتامو. مو و ان تو دل اورا
کشکی که درس بی، ولی افسوس درو بی

خدایا خت که ایفهمی، اشاره کردنش با خم
بریز اینجا شخ پیلی شماره کردنش با خم
سمند نقره ای، نه،نه ، پژو که بخترن، یا نه
پرایدی هادی هم بد نی، دو کاره کردنش با خم
درسن پیر هسم، پامم کمی وقتا که درد ایکوت
به پا دردم مدا کاری ،که چاره کردنش با خم
تو راه خیر وازا کو و مهرم تو دلش هونی
نشونم هاده تسبیح، استخاره کردنش با خم
مو که نیگم زن امنی، من، یکی من، خت بگو، کم نی؟
کمن ، یعنی دو تا شاکو اداره کردنش با خم
خداوندا خم ایفهمم که هر چی نی و هن با تون
بیو هر چی مویت هاده ، خشاره کردنش با خم

دل پیچکم از عشق تو، کی او شه دوا شن؟
درمو خت هسی، خت،که گپت طعم دعاشن
اشکسه دلم از غمت اصلا خبر اتنی
اشکسن دل، اتنشنفته که صدا شن؟
رحمی به مو ،نه، رحم دل ساده که بد، نی
بیچاره مو، بد، مو، تو بگو دل چه گناشن؟

زندگی با یار همدل ساده و سهلن ولی

یار ،همدم نی که دنیا مشکل و تهل ولی

ایگری، مردم ردایون از برت بی قهقهه

تا خنه تاکرده ایگن: ای گناوهلن ولی

افتسی، پا تیزنن، نیگن که ای خالو چشن؟

اهل ای دور و زمونه سست و نااهلن ولی

آیه لاتقربوالمال الیتیم ازحفظشون

اینخن هم پای قرآنی که ری رهلن ولی

ایخورن مالت گپی او سرد هم ریش ایخورن

طبل ایمون ایزنن ، ری پشته ی جهلن ولی

“شعر تر” در توصیف دوراهک سال های گذشته:

شعرم امرو شعر پاکن، شعر تر
از دهن ایبارد از شعرم شکر
ای دوراهک اسمت هر جا ایورم
گلفروشی ایکنم در ایخرم
غله کارت حجله ی سوز عروس
سرخ و سوز از گل،خصوصا گلخروس
حرحر و برکه و باغ پاریو
فصل فصلت خرم و شاداب او
چپ چپ و یاد نرولاست قشنگ
سایه ی سنگ تل عباست قشنگ
چوش جوری کن، کل هر خوشه چین
واوده با جون ای مردم عجین
توله و کهکیز و گلزرد و قطار
تو زمسو ری سر و کول حصار
آسمونت از سخاوت بی بدیل
پهن هر جا سفره ی رب جلیل
چاله و دید تنیر و نون گرم
سایه ی گز، توسو و با نون نرم
ایرزد از آسمونت خوشدلی
شرشر بارو و بون پاگلی
گاه گاهی اور ری ویگردنت
آسمو یا از زمی چیش ایونت
با هم ایگیم: تا اشیم قبله دعا
ایخونیم: شاید خدا رحمش بیا
اواو و بارون تیره ایخونیم
هم دسم تو خرما شیره ایخونیم
ای رفیق حیفن اگه انهم نگم
تو محرم سینه زن دور علم
صبحدم تاصبح تو ماتمسرا
الوداع ای شهربانو الوداع
شهر مو ،سنگ و گلت بهز طلا
تا ابد دیر از تو هر شر وبلا

شکر از مجلس ایبارد شو شیرین زبونیمو
به یاد مهربونیهای ایوم جوونیمو
شوی و صد بغل شادی دل و صد بافه خوشالی
بهون سوز همجونی تو و گهپی خمونیمو
گلاب بو خوش شعر و نوای خوشتر شروه
گلاگل باد گلبادی مجال دس تکونیمو
تکی از عشق شی پا و بلشتی از محبت بی
پر از لطف و صفا حوش و سرای زندگونیمو
صدای شهنه ی اسپ و کل ده تیر باپیرم
تو بالاخونه ذهن مو ایدت پاسبونیمو
درنگه ناله ی کتل و فغون سینه ی غوری
شلال سایه نخل و چراغ آسمونیمو
ولی امرو حنای ما مث شعر مو بیرنگن
که تو بازار همجونی شل آوی هر دو زونیمو

شکوه سایه ی باغی، و سبز ، مثل بهار
تو بغض سبز زمینی، شبیه گندمزار

تو شوق رویش شعری به طبع یک شاعر
تو شور روشن صبحی به موسم دیدار

زلال عشق تو در دل، لطیف ، چون باران
وبوی عطر حضورت ، نسیم ، درگلزار

فراق روی تو در جان ، شرار، چون آتش
شهود جذبه چشمت چو خال، بر رخسار

به پای دیده نشانم غمت و یا بگو، بر دل
پر از خرابی ام امشب ، خراب، چون آوار

ای سر به زیر ، دختر نسل حجاب ، تو
پنهان به پشت ابر سیه ، آفتاب ، تو

خورشید را ز سفره ی چشمان من مگیر
ترسم شوی محاکمه روز حساب ، تو

شمس الضحا به خیمه شب داده ای مکان
تا چشم خلق نبیند مگر به خواب ، تو ؟

من دل به پای تو از دست داده ام
بگذشتی از کنار دلم چون شهاب ، تو

آهسته ، ای سوار قدمهای پرشتاب !
ای مه بتاب برشب تارم ، بتاب ، تو

یا اظهرالجمیل، جمالش به من نما
من یک غزل دعا وهمه مستجاب، تو



برچسب ها