دوراهک

» شعر محلی

نوروز و هی زونی شلک اوضاش خیلی بی نمک
گرما ای سالا، دل تپک سرماش لرز و خنجرک
ویووت دریا خاهر و نونا نواوو آجر و
باپیر وانه مرکر و تی تی کمی واوو زرک؟
عمری چشامو بُی دَرِن دم کاغُذی از کُمترن
ایسا میا تا کرخرن یا جفتکن یا زیپلک
آدم مث جغذ بُنَو تو فند و فعلن روز و شو
چهچال گوشم از درو انگال روحم از کلک
همّه ی نمازن مامله از ای گله از او گله
مثِّ یه کاغُذ باطله خط خورده ی سهون و شک
کیچه بله ؛ عزت که نی همساده هن حرمت که نی
تا صبح خو راحت که نی ده بار هی میشیم فلک
افتو تا افتو کشمکش تنبونمو در رفته کش
خومو که ریش خوسیده هَش پَیویم اما بَی زلک
فتنه تو هر کیچه ی رُوِن
گپ هن که تیر برنون
کار یه بعضی تیتون یه درز در صدتا سرک
ای ره ، بجز مردن که نی آدم خالو آهن که نی
دل شیشه مشکن که نی وختی که صد جاشن ترک
آزار بسیارن بیو آدم گرفتارن بیو
درمون ای دردی گرو کی بیده تَوشَو یا دلک
تا ترمزش دیوار هن اینجا اجل بیکار هن
ای عامل کشتار هن ماشین مگو سی دار چلک
دلال هی کسم برات تا مین خر واوو خوات
میگم که راسن چلچوات؟ میگوت والله ! ولولک !
شاعر مگو ایکد پرو هنزا که هن جنس گرو
هنزا که نی چاست خُرو بانو ونو هن تو سپک

 

قاسم درویشی – شهریور ١٣۹۸

دریافت

Type of file : mp3 – Size : 8.18 MB – Length : 3:33

کمی گمنه ی گری بی کاتخ یخ
بریزی ریش چنتا کاشخ کخ
کنارش کاکل و طهما و جوسال
دزی واپلکنی تو کچ مدبخ
ز بس خوردم ازش تنگيده دکمم
حالا هم سيم بيارين سيزن و نخ

شعر از : محمد عالیپور (مقداد)

نشسته بر سر نخل بلندی
کنار دوستان بگو بخندی
در اوج ریز بودن همچو قند است
ببین خارک چقد تو دل پسندی

شعر از : محمد عالیپور (مقداد)

برایم زیره از کرمان بیاور
حنا از شهر آبادان بیاور
ز بام انجمن شهر دوراهک
غزل با لهجه باران بیاور

http://dorahak.ir/wp-content/uploads/2019/08/Haj-Rasoul-Abdollahi.jpg

دریافت

ای دوراهک بوی حلوا می دهی
طعم انبرده و خرما می دهی
نیست شهری در جهان مانند تو
بوی خوبی های دنیا می دهی
بی نظیری همچنان فصل بهار
بوی شاد باغ گلها می دهی
باغ گلهای روان در کوچه ها
هدیه بر باغ تماشا می دهی
مثل شبگیر سحرگاه خیال
بوی شبوهای صحرا می دهی
با صفا تر از جهان کودکان
بوی بازی بوی لالا می دهی
نیست دریا دل تر از تو درجهان
رایحه میر مهنا می دهی
تنبلان را خاک بر سر می کنی
زندگی را سهم کوشا می دهی
زنده را عیش مهنا از توست
مرده را جان چون مسیحا می دهی
از بلندای نگاه زندگی
وعده ی فردای زیبا می دهی
بس که جان پرور و روح افزاستی
پیر را احساس برنا می دهی
جمع را محفلی از انس توست
خلوتی شاد به تنها می دهی
با فقیران هر چه داری میخوری
هر چه می خواهد به دارا می دهی
گر که دارای تو دارد یک انار
نیمی از آن را به سارا می دهی
در مصاف دشمنانت دائما
رایحه انا فتحنا می دهی
عالمان را مهرورزی درس توست
جاهلان را پند گویا می دهی
بیدسونت زنده رود زندگی است
اصفهانی در خود جا می دهی
لگد عشق مگر خورده گلت
که تو ما را می حمرا می دهی
پیر شهزاده محمد شرق توست
باغ دل از آن شکوفا می دهی
روشنایی از فروغ گنبدش
سقف این گنبد مینا می دهی
هدیه بر دل های گمراهان به شب
آفتاب عالم آرا می دهی
از جنوبت بوی دریا می وزد
زندگی را رنگ دریا می دهی
غرب تو نخل است و گندم زارها
وه که تصویری فریبا می دهی
در شمالت باغ سرخ لاله هاست
بوی لاله های شیدا می دهی
داری از دل کوچه ای رو به بهشت
بوی مینو هدیه بر ما می دهی

مصطفی ،کشکی کسی کیچه ی دل پاک میکه

مث تو ،کشکی کسی حرمت ای خاک میکه

خو خوالو همی طهری سرشی میشو ولیت

کشکی مث کهره ی دُز برده یکی غاک میکه

زن و زنبیلی و کاری اگه بی هرچه جوون

چک بیلی میگره لعنت تریاک میکه

نه کسی تو دل غبّه دم کاچاق می ره

نه بچی تو دل کُه ، کار خطرناک میکه

کشکی هر کس که میدی حق کشی و باج و دزی

نهی منکر نمیکه ، یقهّ ی خوش چاک میکه

زن و دختر که میره رو هل بازار کمی

لُنج و ناخوش تمیز از رژ و لاک میکه

ای همه کار خراوی هن و بوش فرّن و هیچ

یه بچی کشکی هوک می زه و لاک لاک میکه

دل دماغی سی سلومی اگه بی ، ری دیر هم

تُف کف پا میکه و پا پر تنتاک میکه

اشم و اوقات اگه ای همه پرمشته نوی

بعد صد سال کسی جون خم اگ باک میکه

بازیار هم اگه میدی همه جا کار درس

حرفش از خوش گنم بی ، نه که تمباک میکه

بعد چند سال بهارن ولی با کیف نکوک

اگه خوش بی دلمو ، واخ که کولاک میکه

مصطفی گال و گریخن همه جا کشکی شوی

او چش هر چه که مردن ، یه کسی پاک میکه

بازیار تخن بارت نونت مث جیر اوی

امسال پشی مینوز اکوال تو شیر اوی

لاله مث دسی گل چهچه ری سرش بلبل

هنزا خلالو بی که دار و پتیر اوی

هر دشت و بیابونی کردیم چراغونی

مینوز گره جشن و هی نرگد و فیر اوی

صد شیشه چراغ موشی توتشت اوی تا صب

فناوری با پیر از نو همه گیر اوی

چن سال توای موسم چاسا همه سینی کوگ

امسال و صد زوری نونی و پنیر اوی

توافتو و تو سرما ،یه لشکر دس تهنا

از غصه گل صورت ،مث دار تنیر اوی

از بس تک ودو تو سم از بس شو رو ماتم

امسال کد ده سال افتاده و پیر اوی

همسا که تماتی سوز هی رنگ زدن بی سم

نفرین دل مردم کاری مث تیر اوی

قیمت اگه بالا بی رنگش سرطان زا بی

حالا سی تلافی او مینوز دلیر اوی

باز ارتش امرو تو کشمکش امرو

باغ هم دس کرم افتا هی خورد که سیر اوی

بازیار پسین تیسا همجا سر پو ویسا

سیلش دم ریس میسا کامسال اسیر اوی

ای بار خدا طهر کابروم تو واخری

قرضام خفم کردن قسطام که دیر اوی

گپی سیت میزنم خالو مکو شک

میگن امسال شهری وو دوراهک

اوسا تو شهر رسم شهر جارین

نه مث امرو نه مثل سال پارین

نه خر زاره میده نه گا باره

همه جا میشنوی ساز و نخاره

اوسا طعنی دهاتی بارمو نی

گل دوساله تو بلوارمو نی

تو کیچه نی دیگه سنگ و خشاری

همش آسفالت وی وو سی سواری

از اینجا تا اولی واحد میارن

همی ای حاشه بالا گل می کارن

خیابونا دیگه گا توش ولو نی

دگه ای پمپ بنزین گنو نی

که سال تا سال دم شیرش خراون

همیشه بسه چیله ش ُبی صحاون

کم ی وو درد و رنج و شر آفات

ول ی وو بند نودین و خرافات

اوسا نی کارهای بی هواسی

نماز میت و نونوا سیاسی

تو هر کیچه یه آنتینی کل ی وو

اوسا اینترنت نفتی ول ی وو

دگه تو شهر فکر و فهم کم نی

دیگه فحش و بد و بیخار هم نی

صبی که علم و ایمون سر هم آدا

دگه از شهر نمشن با سوادا

خشاوا پر فشنگ ی وو نه پوکه

اوسا ایمون مد ی وو نه چوکه

گلیم کم زوو بی پا نمی شو

کسی زهرش شو یلدا نمی شو

نماز عید نی توش حرف آشغال

تمیزی میزنه تو هر دلی بال

کلام خو به خو مث تیر و سم نی

فقط هر کس غریبن محترم نی

اوسا دک سوز نی جی بار میوه

نمیدن هر چی نونوا دس غریوه

دگه اسا محلی هن و خیطش

هر افغانی که هن وم شو ولیتش

نه تنها شوم وطبلی هن عذامو

سر بازار نی دتا خدامو

دماغ شهر یا چاکن همی وخت

سی هر کاری خیال مرد و زن تخت

چه شهری !وای! ماهی تو تریکی

میخوامت ای دوراهک ! وابلیکی

• • • • • • • • • • • • • • • • • • • •

قاسم درویشی – بهمن ۱۳۹۰
(زمانی که دوراهک به شهر تبدیل نشده بود)

شعر با گویش محلی با صدای جناب یحیی وحیدی (ترنم) بشنوید.

عاقبت بیچارت ایکوت، باز، اصراری که تِن
عاشق آوُسّی مسلمون؟ بار و سرباری که تِن

جادراشتِسّی گویا، از نو تِویت زن وُسّیی
جون خُم حق هفشتا فحش اُوداری که تِن

یک زنی تو خونه تِن ایگی که زشتن، پَرچِلِن
گُل که نی، شکرش به جا با، تپه ی خاری که تِن

نصف شو تو کیچه ها ویلون و سرگردون بُدی
ای بلانسبت زن اِتنی، بند و اُوساری که تِن

چاس و شومت روبراهن، چِین و قلیونت به وَخت
شنبه و چارشنبه و پنجشنبه بازاری که تِن

زن که اِتنی هیچ کس اصلا محلّت نینِسِت
تا دو تا تاکه گویا کولنج و آزاری که تِن

همزبون و همدلت نی اون زنت، خا نی که نی
در عوض خُت هم دل بی رنج و بی عاری که تِن

شعر “ترنم” هوخُن و دور و برت سیلی بکو
بعدش اُمسا ایونی چَنتا خریداری که تِن

http://dorahak.ir/wp-content/uploads/2019/08/Yahya-Vahidi.jpg

دریافت



برچسب ها