دوراهک

» شهر دوراهک

زندگی با یار همدل ساده و سهلن ولی

یار ،همدم نی که دنیا مشکل و تهل ولی

ایگری، مردم ردایون از برت بی قهقهه

تا خنه تاکرده ایگن: ای گناوهلن ولی

افتسی، پا تیزنن، نیگن که ای خالو چشن؟

اهل ای دور و زمونه سست و نااهلن ولی

آیه لاتقربوالمال الیتیم ازحفظشون

اینخن هم پای قرآنی که ری رهلن ولی

ایخورن مالت گپی او سرد هم ریش ایخورن

طبل ایمون ایزنن ، ری پشته ی جهلن ولی

“شعر تر” در توصیف دوراهک سال های گذشته:

شعرم امرو شعر پاکن، شعر تر
از دهن ایبارد از شعرم شکر
ای دوراهک اسمت هر جا ایورم
گلفروشی ایکنم در ایخرم
غله کارت حجله ی سوز عروس
سرخ و سوز از گل،خصوصا گلخروس
حرحر و برکه و باغ پاریو
فصل فصلت خرم و شاداب او
چپ چپ و یاد نرولاست قشنگ
سایه ی سنگ تل عباست قشنگ
چوش جوری کن، کل هر خوشه چین
واوده با جون ای مردم عجین
توله و کهکیز و گلزرد و قطار
تو زمسو ری سر و کول حصار
آسمونت از سخاوت بی بدیل
پهن هر جا سفره ی رب جلیل
چاله و دید تنیر و نون گرم
سایه ی گز، توسو و با نون نرم
ایرزد از آسمونت خوشدلی
شرشر بارو و بون پاگلی
گاه گاهی اور ری ویگردنت
آسمو یا از زمی چیش ایونت
با هم ایگیم: تا اشیم قبله دعا
ایخونیم: شاید خدا رحمش بیا
اواو و بارون تیره ایخونیم
هم دسم تو خرما شیره ایخونیم
ای رفیق حیفن اگه انهم نگم
تو محرم سینه زن دور علم
صبحدم تاصبح تو ماتمسرا
الوداع ای شهربانو الوداع
شهر مو ،سنگ و گلت بهز طلا
تا ابد دیر از تو هر شر وبلا

شکر از مجلس ایبارد شو شیرین زبونیمو
به یاد مهربونیهای ایوم جوونیمو
شوی و صد بغل شادی دل و صد بافه خوشالی
بهون سوز همجونی تو و گهپی خمونیمو
گلاب بو خوش شعر و نوای خوشتر شروه
گلاگل باد گلبادی مجال دس تکونیمو
تکی از عشق شی پا و بلشتی از محبت بی
پر از لطف و صفا حوش و سرای زندگونیمو
صدای شهنه ی اسپ و کل ده تیر باپیرم
تو بالاخونه ذهن مو ایدت پاسبونیمو
درنگه ناله ی کتل و فغون سینه ی غوری
شلال سایه نخل و چراغ آسمونیمو
ولی امرو حنای ما مث شعر مو بیرنگن
که تو بازار همجونی شل آوی هر دو زونیمو

شکوه سایه ی باغی، و سبز ، مثل بهار
تو بغض سبز زمینی، شبیه گندمزار

تو شوق رویش شعری به طبع یک شاعر
تو شور روشن صبحی به موسم دیدار

زلال عشق تو در دل، لطیف ، چون باران
وبوی عطر حضورت ، نسیم ، درگلزار

فراق روی تو در جان ، شرار، چون آتش
شهود جذبه چشمت چو خال، بر رخسار

به پای دیده نشانم غمت و یا بگو، بر دل
پر از خرابی ام امشب ، خراب، چون آوار

ای سر به زیر ، دختر نسل حجاب ، تو
پنهان به پشت ابر سیه ، آفتاب ، تو

خورشید را ز سفره ی چشمان من مگیر
ترسم شوی محاکمه روز حساب ، تو

شمس الضحا به خیمه شب داده ای مکان
تا چشم خلق نبیند مگر به خواب ، تو ؟

من دل به پای تو از دست داده ام
بگذشتی از کنار دلم چون شهاب ، تو

آهسته ، ای سوار قدمهای پرشتاب !
ای مه بتاب برشب تارم ، بتاب ، تو

یا اظهرالجمیل، جمالش به من نما
من یک غزل دعا وهمه مستجاب، تو

شب شعر است و سر پرشور شعر افشانی است امشب
غزل هم مثل شبها سرد و هم طولانی است امشب
هوای شهر من اینک ز اعلان هوا سنجی
کمی تا قسمتی ابری کمی بارانی است امشب
من از پرواز ” شالوها ” اگر چیزی نمی دانم
ولی انگار دریا در دلم طوفانی است امشب
خموش این اسب سرکش رام من هرگز نخواهد شد
دلم را ، این که با من نیست و در ویلانی است امشب
سکوت آسمان آیا گناه خاک خواهد شست؟
که باران در دل ابر خدا زندانی است امشب
بیا با من غزل ها را تو هم تقدیم دفتر کن
علاج درد دلتنگی غزل درمانی است امشب

عروس افتو از مشرق سر اشزت
به پشت زنگی شو خنجر اشزت
زمی از نور حسنش زیور اشدا
به فرق غنچه تاجی از زر اشنا
گلاب اشرخت ری زلف زمونه
شکر اشبیخت شخ شخ، دونه دونه
هوا با زلف گل سرگرم بازی
درختا ویسده با سرفرازی
چغول و کوگ و بنجیک و کموتر
درخت و دشت شو کرده مسخر
هوا عطر و زمی غالی وره صاف
قدمها تند و صحرا فرش گلباف
قبا و گیوه و شال و جوونی
ره دیر و دراز و شروه خونی
کویا ؟ تا باغ ، آثار قدیما
اشم اونجا به دیدار قدیما
اشم اونجا که پنج شش تا کپر بی
تک و گردینه و نور فنر بی
کپونی پر رطب ، دولی پر از او
لباسا کانه اما بختر از نو
صدای باره ی گا ، بعکه ی میش
ترهک اشکنه بی خش خش پیش
صفای مشتو و گرمای چاری
دل ایکوت فارغ از درد نداری
اشم اونجا که اونجا سایه هم هن
صفای خویشی و همسایه هم هن
اشم اونجا که حرفا همچو درن
زن و مرد و بچه تو باغ زرن
اشم اونجا که اهلش یک زبونن
جوون و پیرش اونجا مهربونن
اشم با روحم اونجا سازگارن
اشم اونجا که توسو هم بهارن

بی خنه بار دلم ذری کم اینیوت بوا
زندگی بی عاشقی گویا هم اینیوت بوا
روز و شو، از شنبه تا پنجشنبه ها کار ایکنم
نیخرم هیچی ولی پیلی جم اینیوت بوا
گشتسم خرموج و کاکی، از اییل تا تنگسو
جون خت هر جا که ایشم اهرم اینیوت بوا
شهر اهرم دلنشینن، مو دلم تو اهرمن
سر و رازی من بت ایگم پرچم اینیوت بوا؟
وختمن، زن ماده، ایگن زن دوای دردمن
زن مویت ، بی زن بچ تو آدم اینیوت بوا

دوش کسی قاب دلم ششکنا
تند رد آوی دلم اشگرخنا
رفت و تنم ری توه اشبرشنا
عشق که ای جرم و تقاس اشنوی
بی طر پا بلگ گلی اشکشی
ری کفنم عکس دلی اشکشی
دور دلم چنگ شلی اشکشی
خونه ی ویرونه که ساس اشنوی
عایدم از عشق به جز غم نوی
شو نوی از او که چیشم نم نوی
هیچ بهاری به مو خرم نوی
چله ی سرد مو پلاس اشنوی
سفره ی دل پهن و گپم پخته نی
هر چه بگم باب دل سخته نی
گوش کسی بی گپم آمخته نی
پشت سر ایگن: گپ راس اشنوی
یار دل اشبرد و مو خوار افتدم
دل که نوی زود کنار افتدم
یاد خم و گفته ی یار افتدم
ان گپ خوبی که اساس اشنوی
عشق، انن مرد که عاشق بشت
مرغ دلش بی کس و ناکس نشت
یار همونجا که شویت شیکشت
فلسفه ی عشق، کلاس اشنوی
یار بی و عشق بی و ناز بی
فرصت گپ، جرات ابراز بی
دل بی و یک بقچه ای از راز بی
حیف کسی هوش و حواس اشنوی
هرکه که بی، هرچه که بی خوب و زشت
سردی دی ، سوزی اردیبهشت
“ترنم” اگه شعر خوشی شینوشت
غصه ی شوم و غم چاس اشنوی

چه بگم، یا بنویسم، گپ و گفتاری نی
همه جا ساکت و آرومن و اخباری نی
کار و بار همه جور و سر مردم همه گرم
شهر آرومن و یک آدم بیکاری نی
روزگار همه بر وفق مرادن، بخصوص
آنکه بیچاره و بدبخت و گرفتاری نی
همه چی مفتن و ارزو،همه مردم راضی
هر دکونی که اشی لیس بدهکاری نی
رهرو محکمه ها خلوت و قاضی بیکار
هیچ پرونده ی شاکی و بزه کاری نی
گرگ با میش رفیق آوده، روباه و خروس
به تفاهم رسده، کینه ی پیراری نی
اسپ و گاو بز همسایه همیطهر ولو
تو سر هیچ کمو بندی و اوساری نی
کیسه ها شاهن پیلن، کم مردم همه سیر
بخرن یا نخرن زوری و اجباری نی
خار می، یا مچ کهره اگه اتنی بخوری
پس دگه غصه ی دندو که بلا باری نی
بکه بالا تو کلات و مث “ترنم”سر اکو
تا بفهمن مث مو شاعر بی عاری نی



برچسب ها