دوراهک

» dorahak

در دایره ی عشق تو آواره ترینم
آواره ترین عاشق بی نام زمینم

دیوان غزل های دل آشفته ی خویشم
آشفته تر از قافیه ی شعر غمینم

گلدان ترک خورده ی در پنجره ی شب
تندیس به هم ور شده ی شک و یقینم

بی نام تو کال است غزل هر چه بگویم
با عشق تو اشک است به پهنای جبینم

تک مصرع ابیات دو تا چشم تو کافی ست
یا مات کند یا که کند گوشه نشینم

باز راهی مانده با من تا به فردا بعد از این
می رسد آیا به من دست “اگرها” بعد از این

مثنوی های پریشان مرا خواهد سرود
شاعری از من پریشانتر به دنیا بعد از این

در خیابانهای سرد و زمهریر فصل من
پلک گرم آفتابی نیست پیدا بعد ازاین

عقده ی اشک مرا انگشت مهری وا نکرد
می سرایم شور با آهنگ دریا بعد از این

زخمی خار و کویر و کوچه بودم پیش از آن
زمزم چشم تو را دارم تمنا بعد از این

کارد را آغشته ی خون ترنج دل کنم
تا که باشد شاهد عشق زلیخا بعد از این

می روم اما دلم را پیشتان جا می نهم
جان دل ، جان شما ای نازنینا بعد از این

ای دوراهک ای سراسر افتخار
جای جایت سبز چون فصل بهار

از”ملول” و “صیفی” و “تنگ جونگ”
“حرحر” و “اعنا” تمامی سبزه زار

“پیرساریزه” برو تا ” پشت پر”
“بیدسو” ، آن آب سرد وخوشگوار

گندمت چون زر و خرمایت عسل
دانه ی “جو ” مثل در شاهوار

دامن سبز زمینت پر گهر
هدیه ات در کیسه ی هر بازیار

مردمت غرق صمیمیت و مهر
شیشه ی نامت همیشه بی غبار

خاک گرمت می فشارم مشت مشت
گوجه ات در سطح کشور بار بار

پیرمردانت یکایک پارسا
نوجوانانت دمادم هوشیار

نسلهایت در عقیده پای بند
دشمن دین از وقارت شرمسار

از نفاق و کینه چون آیینه ، پاک
در اصول دین و مذهب پایدار

حاضر در صحنه، اهلت ایل ایل
عازم میدان جنگ از هر تبار

عده ای آزاده و جانباز را
کرده ای در راه دین حق نثار

خفته در دامان خاک پاک تو
شانزده لاله ، مدال افتخار

حیف با این وصف، دور افتاده ای
از نگاه دولت مردم شعار

چشمه ات خشکید و باغت خشک شد
گله آهویت رمید از کوهسار

آسیاب آبی ات بی آب ماند
“حرحر” اینک نیست دیگر آبشار

نو جوانان در تب افسردگی
پیرها خفتند یک یک در مزار

مخزن گازی ولیکن ای دریغ
سوت و کور و بی چراغی ای هوار

در جوارت جم ، زمین نفت خیز
از جنوبت گاز ، مشعلها ، هزار

من نگویم هست دستت بی نمک
من نگویم نیست آهت بی شرار

شاید از ما هست برما آنچه هست
نیست با ما از چه پس توفیق یار

تا بیاید مرد سبز اندیشه ای
تا بروید از سر انگشتش بهار

بگم یا نه، بگم که عشق تو بی دل چه اشکرده؟
نه بی دل، بلکه تو جون و وجودم ریشه اشکرده
بگم تا هر که عیب ایکوت دگه عیبم نکوت، آخر
بفهمد بی دل مو هر چه اشکرده ، که ،اشکرده
تو از مه بختری، نه، نه ،کم امگت، مه برت هیچن
که صد تا بختر از مه بر تو روزی سجده اشکرده
نه بی گل، نه، نه بی افتو ، بدیل اتنی، تو یکتایی
فقط انکه تو خلق اشکرده ایفهمد چه اشکرده
تو که تنها کمی مهرت زلیخا هم جوون ایکوت
مو که سر تا قدم عشقت وجودم زنده اشکرده
زمین و آسمو وصلن به تال زردی از جومه ت
خدا ملک و ملک یک جا به مهرت بیمه اشکرده
تو انقد خوب هسی، خوبی، که مو وامندسم تو خم
که اسمت از کویا تو شعر”ترنم” رخنه اشکرده ؟

روزگاری تو دلم محشر به پا اتکرده بی
همچو دل تو سینه ی تنگ مو جا اتکرده بی
مشمری از گل سرت. جومه برت گلپرپری
ای همه گل. ای پری جمع از کویا اتکرده بی
وخت غوری ششتن و برچ النگون طلات
عمدا انگاری دست غرق طلا اتکرده بی
سیرمه تو چیش اتنکه بهر مو برمی تانسه
بی وفا کشکی دست چول حنا اتکرده بی
پیرم اتکرده هنیزا خت جوون وامندسی
رنگ ای مینت حلا؟ کشکی نها اتکرده بی
بی صحاب ای دل هنی هم مثل امسا عاشقن
دل که شینالی تو خوبی اعتنا اتکرده بی

حیف ای دل سرگشته دردت همه پنهونن
لنجت بچه هیلنگان رودت مگه زندونن
از نو دگه گل کرده اشکی سر سامونی
جوسال و خسیل امسال ایگن که فراوونن
ایگن سر بارو شن ای اور زمسونی
سیل امکه .شمال از بیخ امدی تر طیفونن
تو حوض دلم یکرو مینی دگه نیرقصت
سرتاسر ای صحرا قلابه ورسمونن
زهرت نبرد سرما تا توله تشن تو نی
وختی که کریشک آوی درمو دگه آسونن
پیلت مده جی دکتر هونخ بر مو یکشو
یک شوخی بامزه درمون سرطونن
گپ از مو و گوش از تو نیش از مو و نوش از تو
شعر از مو و هوش از تو اینجا دک و میدونن
دس ری سر هر بلگی امنا همه خار آوی
بی هرکه رفیق ایوم ایگن که اه مجنونن

دلا باور مکو از نو دگه امسال، پارآوت
ببارد بارو و صحرا پر از غله بهار آوت
کویا برق و نهیب پار و پیراری،کو ان اورا
کویاکهکیز و گلزرد و علف تا ری حصار آوت
دلا باور مکو نخلا ثمر هادن، خرک واوت
دوباره باغسونا سوز و خرما شیره دار آوت
کویا تا زارغلوم از نو بو هادت لشت وزامردی
کپونش پر رطب، پرونگ و ماجمبوش یار آوت
کویا عولی حسینی داس ری کولش پس برو
بغل، نه، بافه بافه جو، گنم تیو قطار آوت
مکو باور دل ایدل، خوشه چینی خوشه واچینت
مزیر و چاس و چوسی همنشین بازیار آوت
دلم تنگن، چیشم تو ره، هنی هم انتظاری من
که مرد از قبله واگردت ، و شهر امیدوار آوت

اشتم سر او یار قشنگوم سر اوبی
انگار پری ، دخترک قصه شو بی
عینا مث مه برکه پر اشکرده بی عکسش
مینش مث شو دور و برش پخش و ولو بی
شی چیشکی از برد چپش سیل مو اشکه
اسپ دلم ان لحظه گویا غرق شنو بی
فکر امکه دوتامو. مو و ان تو دل اورا
کشکی که درس بی، ولی افسوس درو بی

خدایا خت که ایفهمی، اشاره کردنش با خم
بریز اینجا شخ پیلی شماره کردنش با خم
سمند نقره ای، نه،نه ، پژو که بخترن، یا نه
پرایدی هادی هم بد نی، دو کاره کردنش با خم
درسن پیر هسم، پامم کمی وقتا که درد ایکوت
به پا دردم مدا کاری ،که چاره کردنش با خم
تو راه خیر وازا کو و مهرم تو دلش هونی
نشونم هاده تسبیح، استخاره کردنش با خم
مو که نیگم زن امنی، من، یکی من، خت بگو، کم نی؟
کمن ، یعنی دو تا شاکو اداره کردنش با خم
خداوندا خم ایفهمم که هر چی نی و هن با تون
بیو هر چی مویت هاده ، خشاره کردنش با خم

دل پیچکم از عشق تو، کی او شه دوا شن؟
درمو خت هسی، خت،که گپت طعم دعاشن
اشکسه دلم از غمت اصلا خبر اتنی
اشکسن دل، اتنشنفته که صدا شن؟
رحمی به مو ،نه، رحم دل ساده که بد، نی
بیچاره مو، بد، مو، تو بگو دل چه گناشن؟



برچسب ها